Muze 2 - Dansvoorstelling

MEANDER - 14 februari - 20u

Waarom Meander?

Misschien omdat de naam alleen al iets in mij triggerde. Ik kende het woord van een boek dat ik ooit las voor het werk, over re-integratie na periode van ziekte en het zoeken naar je weg. Meanderen als een rivier die kronkelt, vertraagt, versnelt, nooit in een rechte lijn gaat maar toch altijd vooruit. Je eigen weg vinden. Dat beeld bleef hangen, en toen ik de titel van deze voorstelling zag, voelde ik meteen dat dit iets zou zijn dat niet zomaar “entertainment” was. Ik wist dat het speciaal zou worden.

Hoezo circus?

Op de affiche stond circus, maar wat ik zag, was alles wat circus niet is. Geen glitter, geen spektakel om het spektakel. Dit was een kunstvorm die veel dieper ging, bijna meditatief. Vijf performers op het podium, één vrouw en vier mannen, en vanaf de eerste seconde hing er een serene sfeer. De opening met natuurgeluiden, de zachte muziek, de manier waarop ze bewogen alsof hun lichamen niet ophielden bij hun huid maar in elkaar overvloeiden. Ze haakten in elkaar, vormden nieuwe gedaanten, alsof ze even iets anders werden dan mens. Mijn man fluisterde op een bepaald moment dat het bijna buitenaards aanvoelde, en eigenlijk had hij gelijk. Er zat iets vreemd en toch vertrouwd in, iets dat je niet meteen kan plaatsen maar dat je wel raakt.

Begrijpen of voelen?

Wat ik vooral voelde, was dat dit geen voorstelling was die je “begrijpt” met je hoofd. Je moet durven kijken met een andere blik, dieper dan de spectaculaire trucs die je bij circus zou verwachten. Hier zat een verhaal in dat niet uitgesproken werd, maar dat je moest aanvoelen. Een verhaal over verbinding, over zoeken, over elkaar dragen en loslaten, over de fragiliteit van beweging en de kracht van samen vallen en weer opstaan. Het was alsof hun lichamen vertelden wat woorden nooit zouden kunnen vatten.

Ik merkte dat ik het wel kon smaken, precies omdat het niet voor iedereen is. Mijn echtgenoot bijvoorbeeld vond het maar niets. Niet iedereen kan dit appreciëren, en dat hoeft ook niet. Da's oke. Maar voor mij werkte het wel. Het raakte iets in mij. Ik kan verder niet precies uitleggen wat.

Geen foto's of filmpjes

Wat ik ook belangrijk vond om te respecteren, was het verbod op foto’s en filmpjes tijdens de voorstelling. Dat stond duidelijk aangegeven, en ik heb me daar uiteraard aan gehouden. Toch vond ik het ergens jammer, want er waren momenten die ik graag had willen vastleggen. Net om die bijzondere sfeer te bewaren, die manier waarop hun lichamen in elkaar vloeiden en iets vertelden zonder woorden. Het zijn precies die beelden die je zou willen delen, omdat ze zoveel meer zeggen dan een beschrijving ooit kan. Maar misschien hoort dat ook bij deze kunstvorm: dat je het alleen kan meenemen in je herinnering, in plaats van op je camera. Wel deel ik hieronder graag de officiële trailer die je ook op youtube terugvindt.

https://www.youtube.com/watch?v=FId4KDvpQoU