Presentatie - 29 mei 2026

• 

• 

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, Nee, dit wordt geen klassiek verhaal uit sprookjesland. Vandaag ben jij een tweeluik van tijd, Net als het spreekwoordelijke mes dat langs twee kanten snijdt. Achteraan draag je de sporen van wat mij van buitenaf heeft geraakt, vooraan weerspiegel je de woorden die mijn binnenste heeft gemaakt. Twee werelden die elkaar omarmen, met in het midden een yin/yang venster dat enkel nog de ogen kan omranden. Spiegeltje, spiegeltje, Laat ons nu kijken zonder schijn, tot diep voorbij het oppervlakkig zijn.

Want eind September begon deze vreemde reis, meanderend doorheen een onbekend paradijs.

Mevrouw Tanghe, U opende zacht deze deur, zonder pasklare antwoorden, noch een vaste kleur. Maar een uitnodiging tot verkennen, tot voelen wat we vaak nog niet (durven) herkennen.

Toegegeven, Een nieuwe wereld ging voor mij open, met muzes die door ongekende kamers slopen, van kunstvormen met én zonder stem, die allen een stukje leken te vertellen wie ik ben.

Kleuren en vormen, klanken en licht, elke emotie kreeg een gezicht. En in dat zoeken, keer op keer, ontdekte ik ook mezelf wat meer.

Misschien is dat wat kunst of creativiteit echt met ons doet: Wat verstopt zat, blijft niet langer zoek Ze nodigen uit om even stil te staan, of nog beter: zonder maskers te bestaan.

Spiegeltje spiegeltje, Breng me ook naar het mindere reine waar breuken lopen, grote of kleine... Want daar begint de magie pas echt, “Tzit hem in de imperfectie”, zoals men vaak zegt. In spiegels die meer vragen dan dat ze laten zien, En fluisteren: “Wie ben jij dan echt misschien?”

Maar onbekend blijft niet langer onbemind,

wanneer ik verbinding met mezelf hervind. In schrijfsels die ik stilaan schreef, zat meer van mezelf dan ik ooit verbaal toegeef. Gedichten werden spiegels van de ziel, waar het doek langzaam van het verborgene viel. Met achter elk kwetsbaar woord, een stukje waarheid dat wordt gehoord. Spiegeltje, spiegeltje,

Laat mij nog eens diep in jouw ogen kijken, waar woorden voor stilte moeten wijken. Want ogen dragen, zacht en vrij, de spiegel van de ziel in mij.

Dus spiegeltje, spiegeltje aan de wand, dank je wel voor de schrijfsels stromende uit mijn hand. Hoewel vaak rauw en soms zelfs zuur. Zijn ze één voor één wel eerlijk en puur. Zo ook is Innerflow blog ontstaan, uit woorden die eerst zachtjes door mij heen zijn gegaan.

Een plek waar schrijven mocht bestaan, met de intentie om nog even door te blijven gaan. Beste mevrouw Tanghe, is het nu mijn beurt om U vriendelijk uit te nodigen, Om van dichterbij te komen kijken, in uw eigen ogen Want wie weet vindt ook U er nog in te kleuren regenbogen.