Kijkbezoek - Tentoonstelling Actuele Kunst
- Karen Bonne
- 8 mrt
- 5 minuten om te lezen
Verbeke Foundation - 8 maart 2026
She's Gone - wintertentoonstelling
Vandaag bezochten mijn man en ik de Verbeke Foundation, een plek die altijd voelt alsof je in een parallel universum stapt. Een universum waar kunst niet netjes aan de muur hangt, maar je tegemoet springt, je zintuigen prikkelt en soms zelfs een beetje uitdaagt. Ons bezoek begon in de grote hal, waar de eerste indruk meteen overweldigend was: groot, rauw, industrieel, en tegelijk warm door de aanwezigheid van zoveel creativiteit.
De tweeling op de driewieler
Al snel bleef mijn blik hangen bij het werk van Koen Deprez: de tweeling op de driewieler. Er zat iets intrigerends in dat beeld.
Misschien omdat zijn inspiratie teruggaat naar een film van Stanley Kubrick, een detail dat me meteen nieuwsgierig maakte. Het is fascinerend hoe kunstenaars hun eigen referenties verwerken, en hoe wij als bezoekers daar dan weer onze eigen verhalen op projecteren. Het werk lijkt zo éénvoudig, een foto van de tweeling die elk een kant proberen opgaan met de driewieler, maar enkel vooruit geraken wanneer ze samenwerken. Wat het helemaal afmaakte voor mij: hoe slechts één paar blauwe schoentjes onder hun foto werd tentoongesteld. Dezelfde schoentje die ze droegen op de foto. Geweldig vond ik dat, de éénvoud, het symetrische, het contradictorische, de intelligentie die erachter schuilt!
Werken die me niet raken
Niet alles sprak me aan. De opgezette vogels en dieren in bokalen… hoe indrukwekkend de verzameling ook mag zijn, het is niet mijn ding. Voor mij voelt dat niet als kunst, eerder als een collectie. En dat is oké. Een bezoek aan de Verbeke Foundation herinnert je eraan dat kunst niet gemaakt is om iedereen te plezieren.
Kunst gaat door alle zintuigen
Wat me wel opviel: mijn zintuigen draaiden op volle toeren. Een installatie met licht en geluid trok mijn aandacht, terwijl elders de geur van oud materiaal me bijna terug in de tijd duwde. Kunst als communicatievorm — soms luid, soms subtiel, soms verwarrend.
Het deed me ook even denken aan het nummer Authentiek van Pommelien Thijs, waarin ze zingt "Is kunst ook nog kunst bij gebrek aan publiek?" Niet iedereen vindt alles mooi of betekenisvol, en dat is net het mooie: we worden geraakt door verschillende dingen.
Walter Goossens
En dan, bots je op de werken van Walter Goossens. Deze kunst blijft bijzonder nazinderen. De composities van kleuren en materialen, dit is voor mij het soort kunst dat je van ver aantrekt en van dichtbij blijft verrassen. Ik vond het mooi hoe zijn werken zowel kracht als speelsheid uitstralen.
Sidenote: de bezoekers als levend kunstwerk
Het bleek sterker dan mezelf, tijdens het wandelen onderzochten mijn ogen niet enkel de kunstwerken, maar ook hun publiek. Van kunstzinnige jongeren in extravagante outfits, naar gezinnen waarin moeders alles benoemen alsof ze een audiogids zijn, tot koppeltjes die stilzwijgend naast elkaar genieten en alle indrukken absorberen.
Soms is het publiek even boeiend om te bekijken als de kunst in het museum zelf.
Lunch en Lach
Na de lunch trokken we naar buiten. Het zonnetje liet zich intussen zien, alsof het precies wist dat dit het ideale moment was om het buitenterrein te ontdekken. De overgang van de donkere, industriële binnenruimtes naar het open landschap voelde bijna als een nieuw hoofdstuk in ons bezoek. Een hoofdstuk waarin alles groter, misschien wat luchtiger en soms ook speelser werd.
De monumentale kunstwerken stonden verspreid over het terrein, elk met een eigen karakter. Sommige waren indrukwekkend door hun schaal, andere door hun humor. Ik moest bijzonder lachen met een paar werken die je bijna onverwacht overvallen: de gigantische anus die je onmogelijk níét ziet, en het “mind the wet floor”-paaltje dat iemand met veel gevoel voor ironie midden in de vijver had geplaatst.
Het werk dat alles met elkaar verbond: And some Pain Will Come - Khaled Jarrar
Van alle werken die we vandaag zagen, was And Some Pain Will Come van de Palestijnse kunstenaar Khaled Jarrar zonder twijfel het meest beklijvende.
Zijn doeken hangen binnen, maar het verhaal dat ze vertellen strekt zich uit tot buiten — letterlijk en figuurlijk. Binnen zie je de explosieve verfspatten, ontstaan doordat Jarrar flesjes verf kapotschoot met een geweer. Een daad die tegelijk destructief en creatief is, een gebaar dat geweld omzet in kleur.
Wanneer je daarna naar buiten wandelt en de betonnen panelen van de Berlijnse Muur ziet staan, vallen de puzzelstukken in elkaar. De fysieke afstand tussen binnen en buiten maakt de symbolische afstand tussen conflict en expressie, tussen onderdrukking en verzet, nog tastbaarder. Het is alsof de doeken binnen de echo zijn van wat buiten in steen is vastgelegd.
In Jarrars motivatie zit een gelaagdheid van pijn die je niet kunt negeren. Het werk is rauw, eerlijk, confronterend, en voor mij net daardoor mooi. Niet omdat het esthetisch behaagt, maar omdat het iets blootlegt dat groter is dan het doek zelf. Het verbindt ruimtes, verhalen en emoties, en het bleef nog lang nazinderen nadat we weer naar huis reden.
Slotreflectie Wat ik vandaag echt heb opgepikt?
Als ik terugkijk op deze dag, besef ik dat kunst veel meer is dan vorm, kleur of concept. Wat me vooral is bijgebleven, is hoe uiteenlopend de intrinsieke motivatie van kunstenaars kan zijn, alsook hoe die diversiteit onze ervaring als bezoeker verrijkt.
Vandaag heb ik kunst gezien die voortkomt uit humor, uit esthetisch spel, uit waarden en activisme, uit verdriet, uit woede, uit hoop, uit het verlangen om een statement te maken… en soms gewoon uit het plezier van iets te creëren dat de wereld even op zijn kop zet.
Bij sommige werken voelde ik een glimlach opkomen, bij andere een frons, en bij weer andere , in het bijzonder zoals And Some Pain Will Come van Khaled Jarrar, een diepe, stille ontroering. Het werd me duidelijk dat kunst niet één taal spreekt, maar een hele verzameling dialecten. En dat elke kunstenaar zijn of haar eigen bron heeft: een herinnering, een overtuiging, een wonde, een grap, een droom, een protest, een zoektocht.
Wat ik vandaag geleerd heb, is dat die bronnen even waardevol zijn als het eindresultaat. Dat kunst niet altijd mooi hoeft te zijn om betekenisvol te zijn. Dat het soms schuurt, soms troost, soms prikkelt, soms confronteert. En dat het net in die veelheid zit dat kunst ons blijft uitdagen om te kijken, te voelen en te denken.
En tot slot, zeker niet onbelangrijk: we hebben ook gewoon plezier gehad!
De foto’s waarop we lachend staan, gekke bekken trekken of spontaan poseren tussen de kunstwerken, herinneren me eraan dat kunst ook licht mag zijn. Dat verwondering en plezier perfect naast ernst en diepgang kunnen bestaan. Dat een museumbezoek evenveel gaat over samen beleven als over kijken.
Opmerkingen