Muze 3 - Theatervoorstelling

Vergeet mij niet

De timing kon bijna niet intenser zijn. De dag voordien hadden we nog maar net het Anne Frank Huis bezocht in Amsterdam. Een plek die je stil maakt, die je dwingt om te kijken naar menselijkheid in haar meest kwetsbare vorm. En nog voor dat helemaal was ingezakt, stond er alweer een voorstelling klaar die recht naar dezelfde plek in mijn binnenkant ging.

Emotionele Verbinding

Vergeet mij niet is geen stuk waar je gewoon naar kijkt. Het is een stuk dat je voelt. Het verhaal van een grootvader die langzaam wegglijdt in dementie, en de partner die hem probeert vast te houden terwijl hij steeds meer verdwijnt, kwam binnen op een manier die ik niet had verwacht. Het was alsof ik niet in een theaterzaal zat, maar mee op het zolderkamertje waar iemand stukje bij beetje uit het leven glipt.

Geraakt

Wat me het meest raakte, was die dunne, bijna pijnlijke lijn tussen liefde en machteloosheid. Je ziet hoe iemand blijft zorgen, blijft proberen, blijft aanwezig zijn, zelfs wanneer de herkenning wegvalt. Ik voelde een soort zachte druk op mijn borst, een mengeling van tederheid en verdriet. Niet zwaar, maar wel echt. Het deed me nadenken over ouder worden, over familie, over hoe fragiel herinneringen eigenlijk zijn. Hoe snel iemand kan veranderen. Hoe moeilijk het is om dat te aanvaarden.

En tegelijk was er ook bewondering. Voor de partner die bleef zoeken naar verbinding, zelfs wanneer woorden geen houvast meer boden. Voor de manier waarop liefde zich aanpast, verschuift, een andere vorm aanneemt wanneer de oude niet meer werkt. Ik merkte dat ik soms gewoon stil werd, omdat het zo herkenbaar menselijk was.

Theater = Kunst

Wat ik ook bijzonder vond, was hoe sterk ik me bewust werd van het vak van de acteurs. Theater spelen is zoveel meer dan tekst brengen. Je moet verbinding maken met je kern, met iets in jezelf dat echt is. Je moet geloven dat jij dat verhaal bént, dat jij op dat moment iemand anders wordt. Dat vraagt diepgang, en een soort emotionele eerlijkheid die je niet kan faken. Zij stonden daar niet te spelen dat ze iemand verloren, nee, ze waren iemand aan het verliezen. En dat voel je als publiek. Hiervan moest ik echt even bekomen. Ik merkte dat ik nood had aan iets luchtigers. Het stuk kwam zo diep binnen! Achteraf bekeken kan dit eigenlijk alleen maar een compliment zijn voor de acteurs en de makers van Vergeet mij niet. Zij hebben iets neergezet dat blijft hangen, dat nazindert, dat je meeneemt. Dat is kunst.