De Nacht
- Karen Bonne
- 24 jan
- 2 minuten om te lezen
Op zaterdag 24 Januari 2026, bezochten mijn jongste dochter Julise en ik de Stedelijke Academie voor Muziek Woord en Dans. Om de zo veel jaar organiseren zij: De Nacht. Een expo waar alle muzes worden tentoongesteld.
Ons bezoek aan "De Nacht" voelde alsof ik een hele andere wereld binnenstapte waarvan ik tot dan toe alleen de gevel kende. Ik rijd al jaren langs de academie zonder echt te beseffen hoe groot en levendig het gebouw is. Pas wanneer ik er doorheen wandelde, merkte ik hoeveel ruimtes er schuilgaan achter die ene muur, hoeveel ateliers, gangen, hoeken en zalen gevuld zijn met kleur, klank en beweging. Dat had ik niet verwacht. Ik stond echt versteld. Het was alsof het gebouw zelf ademde, alsof elke deur die openging een nieuw universum onthulde.
Wat me het meest trof, was hoe zintuiglijk alles was. Kleuren, klanken, vormen, geuren zelfs, kwamen tegelijk op ons af. Het was dan ook onmogelijk om te kiezen waar eerst te kijken, en misschien was dat net de bedoeling: je laten overspoelen, je laten verrassen. Beste veel prikkels tegelijkertijd. In elke ruimte gebeurde iets anders. Soms zacht en intiem, soms luid en chaotisch, soms ook heel vreemd en on(be)grijpbaar.
Ik vond het bijzonder dat we niet alleen mochten kijken, maar ook mochten meedoen. Het borduren op een stervormig stukje stof bijvoorbeeld. Even werd het lawaai van de rest van het gebouw gedempt. Even voelde ik hoe fijn het is om iets met je handen te doen zonder dat het ergens naartoe moet. Dat kleine moment van maken, van aanraken, van concentratie, was prettig. Ook voor Julise merkte ik.
Wat me ook raakte, was hoe het thema van de tentoonstelling "de schemering tussen welzijn en waanzin" overal subtiel aanwezig was. Het deed me nadenken over hoe dun die grens soms is, ook in het gewone leven. Hoe creativiteit zowel licht kan brengen als duisternis kan aanraken. Hoe het vaak wel helend kan zijn.
We hebben onze ogen de kost gegeven en tegelijk gevoeld dat we nog niet alles konden bevatten. Het was te veel om meteen te verwerken, maar misschien is dat precies wat een kunstenbad moet doen: je onderdompelen, en je laten voelen dat er meer bestaat dan wat je dagelijks ziet.
Terwijl we naar buiten wandelden, merkte ik dat ik al aan het nadenken was over volgend academiejaar. Over welke lessen we zouden kunnen volgen, welke ateliers ons zouden kunnen aanspreken, welke nieuwe vormen van creativiteit we willen ontdekken wanneer Julise afstudeert van de jeugdacademie in Sinaai. Het voelde alsof De Nacht niet alleen een festival was, maar ook een uitnodiging. Een zacht duwtje richting iets nieuws.
We genieten na en kijken stiekem ook al vooruit.
Opmerkingen