Verkenning van persoonlijke expressievormen

Voor de opdrachtomschrijving heb ik ervoor gekozen om deze korte compilatie te maken met CapCut. Ik kende het programma enkel van naam, maar eerlijk… er is een nieuwe wereld opengegaan, van ontelbare mogelijkheden, en ja, ook frustraties met heel veel trial and error. Graag had ik onderstaande tekst nog ingesproken als een voiceover maar bij gebrek aan tijd en kunnen zal je moeten lezen...

https://video.wixstatic.com/video/d8e51e_8198a4a3d36349029069c5de0c346bdc/480p/mp4/file.mp4

Het was zo leuk om door "oud" beeldmateriaal te gaan, ik heb het zelfs nog over videocasettes. Mijn kinderen van 12 en 13 keken best vreemd toen ze die zagen. Een echte trip down memory lane, en ik heb er oprecht van genoten.

Ik start met beelden uit 1995. Ik was toen negen jaar. Zo lang ik me kan herinneren, stond ik op mijn hoofd of op mijn handen. Alleszins altijd ondersteboven. Ik hing vaker met mijn hoofd naar beneden dan dat ik gewoon op mijn voeten stond. Iedereen moest daar altijd om lachen. In het tweede leerjaar hebben mijn ouders me naar de muziekschool gestuurd. Eerst notenleer, met het idee dat ik piano zou gaan spelen omdat ik muzikaal aangelegd zou zijn. Maar die notenleer… nee. Dat was echt niets voor mij. Op woensdagmiddag moest ik alweer stilzitten, achter boeken, terwijl mijn lichaam gewoon wilde bewegen.

Toen ik negen was, hebben ze me ingeschreven in de turnclub. Dat was meteen thuiskomen. Mijn coach Inge zag hoe graag ik danste tijdens de muziekopwarming, en zo ben ik ook in de jazzballetlessen terechtgekomen. Vanaf dan was ik naast school bijna twintig uur per week aan het bewegen. Toestelturnen, dans, conditietrainingen, krachttraining... Ik vond het fantastisch. En tegelijk bracht het me rust. Ik was als kind best verlegen, eerder introvert. Maar in beweging vond ik mezelf terug. Het was een uitlaatklep die tegelijk ook stilte bracht. Raar hoe dat werkt, best contradictorisch ook, maar op één of andere manier klopte het.

Tussen de beelden zit ook een fragment van mijn grootouders die aan het swingen zijn. Elke keer als ik dat zie, denk ik: ja, het zit gewoon in de genen. Dat ritme, dat plezier, dat niet kunnen stilzitten als er muziek speelt. Het is precies iets dat in onze familie doorgegeven wordt zonder dat iemand het ooit benoemd heeft.

En dan komt er nog een stukje van toen ik een jaar of twintig was, tijdens een cabaretshow. Ik danste niet meer in een club, maar wel nog altijd voor het plezier. Het was een mooie tijd. Licht, luchtig, speels, vol plezier, vriendschap, kortom positiviteit. We maakten zelfs onze eigen kostuums, decors en choreo's. Alles voelde toen zo vanzelfsprekend creatief, alsof het gewoon door ons heen liep.

Als ik nu terugkijk, zie ik dat al die momenten eigenlijk de basis vormen van wat ik vandaag als verworven competenties mag benoemen. Creativiteit zit voor mij niet alleen in kunst, maar -als ik de mensen rondom mij mag geloven - ook in hoe ik denk, hoe ik problemen oplos, hoe ik dingen herstel, hoe ik een huis gezellig maak met weinig middelen.

Dit filmpje is voor mij uiteraard een stukje nostalgie, maar zeker ook een herinnering aan iets dat altijd in mij heeft gezeten. Een innerlijke stroom zoals ik het wil benoemen. Ik herken dit gevoel, deze behoefte nu bewuster en dat is misschien wel het mooiste inzicht dat deze opdracht me heeft gegeven.